Bhagavad Gita: అధ్యాయం 14, శ్లోకం 22-23

மூன்று குணங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட மனிதர்களின் குணாதிசயங்களை ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் இப்போது விளக்குகிறார். குணங்கள் உலகில் செயல்படுவதையும், அவற்றின் விளைவுகள் மனிதர்கள், பொருள்கள் மற்றும் சுற்றுப்புறங்களில் வெளிப்படுவதையும் காணும்போது, கூட ​​அவர்கள் அவற்றால் தொந்தரவு செய்யப்படுவதில்லை. ஒளிமயமானவர்கள் அதைக் காணும்போது அறியாமையை வெறுக்க மாட்டார்கள், அதில் சிக்கவும் மாட்டார்கள். உலக மனப்பான்மை கொண்டவர்கள் உலகின் நிலை குறித்து அதிக அக்கறை கொண்டவர்களாக மாறுகிறார்கள். அவர்கள் தங்கள் நேரத்தையும் ஆற்றலையும் உலகில் உள்ள விஷயங்களைப் பற்றி சிந்திப்பதில் செலவிடுகிறார்கள். ஞானம் பெற்ற ஆன்மாக்களும் மனித நலனுக்காக பாடுபடுகின்றன, ஆனால் மற்றவர்களுக்கு உதவுவது அவர்களின் இயல்பு என்பதால் அவர்கள் அவ்வாறு செய்கிறார்கள். அதே நேரத்தில், உலகம் கருவடிப்படையாக கடவுளின் கைகளில் உள்ளது என்பதை அவர்கள் உணர்கிறார்கள். அவர்கள் தங்களால் இயன்றவரை தங்கள் கடமையைச் செய்துவிட்டு மீதியை கடவுளின் கைகளில் விட்டுவிடுகிறார்கள். கடவுளின் உலகத்திற்கு வந்த பிறகு, நமது முதல் கடமை நம்மைத் தூய்மைப்படுத்துவதுதான். பிறகு, தூய்மையான மனதுடன், உலகச் சூழ்நிலைகள் நம்மீது அதிகமாகத் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துவதற்கு அனுமதிக்காமல் இயற்கையாகவே உலகில் நல்ல மற்றும் நன்மை பயக்கும்செயல்களைச் செய்வோம். மகாத்மா காந்தி கூறியது போல், ‘உலகில் நீங்கள் காண விரும்பும் மாற்றமாக இருங்கள்.’

முறைகளின் செயல்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்டவர்கள் என்று தங்களை அறிந்த ஒளிமயமான நபர்கள், இயற்கையின் முறைகள் தங்கள் இயற்கையான செயல்பாடுகளைச் செய்யும்போது பரிதாபமாகவோ அல்லது மகிழ்ச்சியாகவோ இல்லை என்று ஸ்ரீ கிருஷ்ணர் விளக்குகிறார். உண்மையில், இந்த குணங்களை அவர்கள் மனதில் உணர்ந்தாலும், அவர்கள் கவலைப்படுவதில்லை. மனம் பொருள் ஆற்றலில் இருந்து உருவாக்கப்படுகிறது, இதனால் மாயாவின் மூன்று முறைகள் உள்ளன. எனவே, குணங்களின் தாக்கத்திற்கும் அதற்கேற்ற எண்ணங்களுக்கும் மனம் ஆட்படுவது இயல்பு. பிரச்சனை என்னவென்றால், உடல் உணர்வில் நாம் மனதை நம்மிலிருந்து வேறுபட்டதாக பார்க்கவில்லை. அதனால், மனம் ஒரு குழப்பமான எண்ணத்தை முன்வைக்கும்போது, ​​'ஓ! நான் இந்த எதிர்மறையான முறையில் சிந்திக்கிறேன்.’ என்று உணர்கிறோம். நச்சுத்தன்மையான எண்ணங்களுடன் நாம் தொடர்பு கொள்ளத் தொடங்குகிறோம், அவை நம்மில் தங்கி ஆன்மீக ரீதியில் நம்மை சேதப்படுத்த அனுமதிக்கின்றன. கடவுளுக்கும் குருவுக்கும் எதிரான எண்ணத்தை மனம் முன்வைத்தாலும், அந்த எண்ணத்தை நம்முடையதாக நாம் ஏற்றுக் கொள்கிறோம். அந்த நேரத்தில், மனதை நம்மிடமிருந்து பிரித்து பார்க்க முடிந்தால், எதிர்மறை எண்ணங்களிலிருந்து நம்மைப் பிரித்துக் கொள்ள முடியும். அப்போது, ​​‘எனது பக்திக்குப் பொருந்தாத எந்தச் சிந்தனையையும் நான் செய்யமாட்டேன்’ என்ற மனதின் எண்ணங்களை நிராகரிப்போம். ஆழ்நிலை தளத்தில் உள்ளவர்கள் குணங்களின் ஓட்டத்திலிருந்து மனதில் எழும் அனைத்து எதிர்மறை எண்ணங்களிலிருந்தும் தங்களைத் தூர விலக்கிக் கொள்வதில் தேர்ச்சி பெற்றுள்ளனர்.